Nine

Met: Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard, Nicole Kidman, Penelope Cruz, Judi Dench, Sophia Loren, Kate Hudson en Fergie

Regie: Rob Marshall

Genre: Musical

Lengte: 117 min

Release: 18 februari 2010

Site: www.nine-movie.nl

Bijzonder: Nine is genomineerd voor 4 Oscars: beste vrouwelijke bijrol (Penelope Cruz), beste art direction, beste kostuums en beste originele lied (Take It All).

Kijk hier naar de trailer

Synopsis: Sexy, uitdagend en hartstochtelijk: NINE, dé muzikale filmsensatie van 2010, van veelgeprezen regisseur Rob Marshall (‘Chicago’) met maar liefst 6 Oscarwinnaars in de hoofdrol.

Net voordat de opnames van start gaan voor zijn nieuwe, langverwachte project ‘Italia’, voelt befaamd filmregisseur Guido Contini (Daniel Day-Lewis) de grond onder zijn voeten verdwijnen doordat zijn liefdesleven en plotselinge gebrek aan inspiratie problemen veroorzaken. Omringd door een panorama aan prachtige vrouwen uit zijn heden en verleden trekt Guido zich terug in de beroemde Cinecitta Studios in Rome om een oplossing voor zijn problemen te vinden.
Al gauw transformeren zijn gevoelens en dromen in muzikale fantasieën waarin zijn toegewijde vrouw (Marion Cotillard), zijn smachtende minnares (Penelope Cruz), zijn muze (Nicole Kidman), zijn kostuumontwerpster (Judi Dench), sexy modejournaliste Stephanie (Kate Hudson), de prostituee uit zijn jeugd (Fergie) en zijn geliefde moeder (Sophia Loren) fungeren als adviseuses. Zal Guido op tijd zijn crisis onder controle krijgen om zijn geliefde project voort te zetten?

Oordeel

De film is een lust voor het oog wat betreft de schoonheid van de beelden, die de glorierijke jaren van de Italiaanse filmindustrie in beeld brengen, met aan de ene kant de glitter en de glamour, en de andere kant de eenzaamheid en verwarring die erbij horen. De gezongen scènes zijn vooral wervelend door de choreografie van de dansen, begeleid door de verbazingwekkend goede stemmen van de acteurs.

Het onderwerp van de film, Guido’s director’s block, komt duidelijk naar voren in de film. Dit doordat Guido zijn probleem, en hoe hij tot die toestand gekomen is, uitgebreid vertelt. Dit doet hij tijdens zijn momenten van reflectie. Dan zingt hij over zijn verwarring en problemen en laat door middel van flashbacks zien wat in het verleden gebeurd is. De vrouwen uit zijn heden en verleden geven Guido gedurende gezongen en gesproken scènes advies over zijn problemen.

De ontwikkeling die het personage Guido meemaakt is interessant. Door het analyseren van zijn verleden komt hij erachter wat hem beweegt om films te maken en hoe zijn privé-leven daar invloed op heeft maar aan de andere kant ook erdoor beïnvloed wordt. Hierdoor heeft hij beter inzicht in de keuzes die hij in de toekomst moet nemen.

De personages van de vrouwen dienen als steun voor Guido’s ontwikkeling maar worden niet allemaal uitgediept. Zijn vrouw, muze en minnares maken wel crisissen door, maar deze komen oppervlakkig aan bod, omdat ze anders het verhaal te ingewikkeld zouden maken. Dit is zonde, omdat de ellenlange monologen en strubbelingen van Guido de film af en toe eentonig maken.

De sterrencast zet in zijn geheel een mooie acteerprestatie neer, met als sterke uitschieters Day-Lewis, Dench en Cotillard. De laatstgenoemde laat in de rol van Luisa prachtig het interne gevecht zien die zij voert. Luisa houdt zoveel van Guido dat zij haar eigen ambities opzij heeft gezet en voelt hier wroeging over. Deze bitterheid komt door het spel van Cotillard goed over. Judi Dench neemt de rol van kleedster en goede vriendin van het echtpaar Contini op zich. Zij is beider adviseur en vriendin en laat zien dat je eerlijk kunt zijn naar de een, zonder de ander af te vallen. Dench speelt in deze film een hartelijke vrouw, wat een fijne verandering is na haar rol als de strenge ‘M’  in de James Bondfilm  ‘Quantum of Solace’.

Day-Lewis is als Guido Contini overtuigend, doordat hij zich merkbaar inleeft in de woede, wanhoop en hoop van de regisseur. Dit komt naar voren door zijn stemgebruik, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal. Ik hou ervan als je het speeksel ziet rondvliegen wanneer iemand een sterke emotie moet spelen. Ook weet hij te lachers op zijn hand te krijgen, door zijn humorvolle spel. Een leuke bijkomstigheid is zijn redelijk gelijkende ‘Italiaanse’ accent en zijn goede zangstem.

Penelope Cruz in de rol van minnares was mijns inziens een herhaling van haar rol in ‘Vicky, Christina, Barcelona’ en daarom een tegenvaller. In beide films speelt ze een enigszins gestoorde, maar verleidelijke vrouw die wanhopig wordt doordat haar vurige liefde niet beantwoord wordt op de manier die zij wil, hierdoor probeert ze zelfmoord te plegen. Door de gelijkenis van de personages is het voor mij moeilijk om me in de scènes in te leven, wat zonde is, omdat zij geen slechte actrice is. De nominatie voor een Golden Globe in de categorie ‘Best Supporting Actress’ vind ik daarom te veel van het goede.

Concluderend is ‘Nine’ een mooie film met een boeiend en uniek verhaal. De acteurs zorgen voor een spektakel en goed spel, en de achtergrond van de Italiaanse filmindustrie uit de jaren ’60 is er een die lang niet gebruikt is, en daardoor vernieuwend. Het genre musical is wellicht voor sommigen niet favoriet, maar geeft wel een extra dimensie aan het verhaal, die anders te dramatisch en zwaar had kunnen worden.
Deze film past in het rijtje thuis van Moulin Rouge en Chicago en is zeker de moeite waard om in de bioscoop te zien.

Wil jij 2 bioscoopkaartjes winnen voor deze prachtige film? Kijk dan snel hier!

Tekst: Susanna Panizza