Evelyne over afscheid nemen

Vooral omdat mijn (collega) 'partner in crime' Brandy op dag 2 om half 3 's middags te horen kreeg dat de klant niet meer met haar wilde werken. Of ze per direct wilde vertrekken. Haar bureau had haar een sms gestuurd dat de klant had geklaagd over een chagrijnige houding waar niet mee te werken viel.

Het was mij niet opgevallen...Ja, ze had me om een hoofdpijntabletje gevraagd omdat ze ongesteld was, maar verder hadden we het erg gezellig. Misschien kwam het omdat ze om 14uur 's middags aan de klant vroeg of we een kleine lunchpauze mochten hebben.

Aangezien de hoeveelheid afspraken hadden we de dag ervoor allebei geen pauze kunnen nemen. Het was de drukste stand van het Convention Centre! We probeerden ondanks alles positief te blijven, al kwam het kennelijk niet altijd even goed over.

Maar goed, de pauze kreeg ze. Een hele lange pauze.

Ik werkte de twee dagen die volgden steeds met een ander model, maar zo gezellig als met Brandy werd het niet meer. Waarschijnlijk had het ook te maken met het feit dat ik allergisch bleek te zijn voor het materiaal van de badpakken en ik 's avonds mijn rode opgezwollen brandende heupen en buik nog trachtte te herstellen met een flinke dosis Cortisone crème. Om de volgende dag weer van voor af aan te beginnen. Resultaat na vier dagen: ik zat onder de bulten en sneetjes van de uitslag... Auuuu!

Na mijn job in Chicago (voor maar 1 foto!!) vloog ik terug naar Miami, om een paar dagen door te brengen in het heerlijke zonnetje, om vervolgens weer een afscheidsmoment mee te maken. Ik ben namelijk de komende twee weken geboekt in Duitsland en Nederland. Uiteraard ben ik erg blij dat ik geboekt ben, al zie ik op tegen het vertrek.

Ik ben namelijk heel slecht in afscheid nemen op vliegvelden. Het heeft een beladenheid waar gewoon niet tegen op te vechten valt. Of ik nu voor een week of drie maanden wegga, voor mij blijft het altijd een moeilijk moment. Het gekke is, dat het voor mij ook niet uitmaakt welke kant ik op vlieg! Vertrek ik uit Nederland, dan denk ik aan mijn vrienden en mijn familie die ik achterlaat, vertrek ik uit Miami dan laat ik vriend en hond achter.

Mijn vriendje zet me af op het vliegveld en ik vraag hem om niet bij de douanepoortje te blijven wachten. Ik denk dat er ergens iets in de vertaling is misgegaan, (of heb ik gewoon te maken met een te koppig vriendje??) want hij blijft rustig staan. Ik gebaar hem weg te gaan, maar er is geen beweging in hem te krijgen, langzaam voel ik de brok in mijn keel groter worden en mijn ogen vochtig worden..Ik loop het poortje door en kijk nog een keer om. Helaas heeft hij het nu wel begrepen en is vertrokken. Deze had ik niet zien aankomen. Een  beetje teleurgesteld loop ik verder. Ready for take off..